Coma (โคม่า…มิติซ่อนเร้น – 2019): มหากาพย์ไซไฟแฟนตาซีรัสเซียกับจินตนาการล้ำโลกสุดตระการตา
ในปี 2019 ภาพยนตร์แนวไซไฟ-แฟนตาซีฟอร์มยักษ์สัญชาติรัสเซียที่สร้างความฮือฮาด้วยงานซีจีและไอเดียสุดล้ำคือ “Coma” (ชื่อไทย: โคม่า…มิติซ่อนเร้น) กำกับโดย นิกิตา อาร์กูนอฟ ในฐานะนักวิจารณ์ภาพยนตร์ที่ชื่นชอบงานภาพยนตร์แนวโลกจินตนาการและคอนเซปต์แปลกใหม่ ผมขอจำกัดความภาพยนตร์เรื่องนี้ว่าเป็น “A Mind-Bending, Visually Inventive, and Surreal Sci-Fi Adventure” ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่ขายฉากแอ็กชันแฟนตาซีทั่วไป แต่ทำหน้าที่ “เนรมิตดินแดนแห่งความทรงจำที่แตกสลายของผู้ป่วยโคม่าให้ออกมาเป็นสถาปัตยกรรมและฟิสิกส์หลุดโลกที่คาดไม่ถึง” นี่คือ Deep Recommendation สำหรับผู้ที่ชื่นชอบภาพยนตร์แนวไซไฟท่องมิติที่มีภาพและไอเดียสุดสร้างสรรค์
เรื่องย่อฉบับเข้มข้น: เมื่อความทรงจำกลายเป็นโลกแห่งความเป็นจริงอันบิดเบี้ยว
เรื่องราวติดตาม “วิกเตอร์” (รับบทโดย ริโอน มุคาเมตอฟ) สถาปนิกหนุ่มผู้มากความสามารถ ผู้ซึ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งรุนแรงและหมดสติไปเป็นเวลานาน เมื่อเขาฟื้นคืนสติขึ้นมา เขากลับพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาล แต่หลุดเข้ามาอยู่ในโลกประหลาดที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่กระจัดกระจายและไม่เป็นระเบียบ เมืองในโลกนี้ถูกสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวความทรงจำของผู้ป่วยโคม่าหลายๆ คนมารวมกัน กฎฟิสิกส์ที่นี่ใช้การไม่ได้ แม่น้ำลอยอยู่บนฟ้า อาคารบ้านเรือนซ้อนทับกันอย่างน่าพิศวง และที่สำคัญคือมีสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวที่เรียกว่า “เรปเปอร์” (Reapers) คอยไล่ล่าผู้คน วิกเตอร์ต้องร่วมมือกับกลุ่มผู้รอดชีวิตลึกลับเพื่อหาทางเอาชีวิตรอดและค้นหาความจริงว่าทางออกที่จะกลับสู่โลกแห่งความจริงอยู่ที่ไหน
ความโดดเด่นของ Coma คือ “การออกแบบงานสร้าง (Production Design) และเทคนิคพิเศษที่สร้างสรรค์โลกแนว Surreal ออกมาได้อย่างน่าทึ่ง” ทุกฉากเต็มไปด้วยความสดใหม่และจินตนาการที่ฉีกกรอบภาพยนตร์ไซไฟฮอลลีวูดทั่วไป
ทำไม Coma (2019) ถึงเป็นหนังไซไฟที่คุณไม่ควรพลาด?
-
ไอเดียคอนเซปต์โลกความทรงจำที่ล้ำยอดเยี่ยม: การจำลองโลกของผู้ป่วยโคม่าออกมาเป็นสถานที่จริงทำได้อย่างชาญฉลาด
-
งานภาพและซีจีอลังการเกินคาด: ภาพตึกถล่ม ท้องฟ้าซ้อนทับ และฟิสิกส์กลับหัวทำออกมาได้ตื่นตาตื่นใจ
-
พล็อตเรื่องชวนติดตามและหักมุม: การไขปริศนาตัวตนของตัวละครและการหาทางออกจากมิติโคม่าที่ลุ้นระทึก
“โคม่า…มิติซ่อนเร้น บอกเราว่า… บางครั้งความทรงจำที่ลึกที่สุดในจิตใต้สำนึก อาจกลายเป็นทั้งบ้านพักพิงและกับมรณะที่ไม่มีวันหนีพ้น!”
